Westfries Genootschap
Archivering
Westfries Genootschap Archivering Bouwhistorie Creatief Westfries Geschiedschrijving Kap en Dek Landelijk Schoon

Monumentale Kerken Projector Textieloverleg Vrienden Westfries Museum Westfriese Families De Westfriese Molens

 

Delen
:



RSS

Facebook

Archivering » WFON » 1984 » Pagina 123-125

Nederlands spreekt men, in 't Westfries wordt 't zoid

Eerder verschenen in West-Frieslands Oud & Nieuw, 51e bundel, pagina 123-125.
Uitgave: Historisch Genootschap „Oud West-Friesland”, 1984.
Auteur: Jannie Ham-Dekker.

Nederlands spreekt men ...

Hij was opgewonden.
Haar tempo is laag.
Ik glij naar beneden.
Daar hoor ik van op.
Zo zal 't wel zijn.
Ik heb koude voeten.
Hij laat zich niet kisten.
't Is hop of 't is drop.
Daar is mijn schoonzus.
Wat een vreemd ventje.
Hij veegt nooit zijn voeten.
Een knorrige kerel.
Een flinke snee brood.
Dat is de gewoonte.
Ze kibbelen zo dikwijls.
De lammetjes zuigen.
't Is allemaal eender.
Pas op dat kuiltje.
Ze zijn zeer welvarend.
'k Heb zin in iets hartigs.
Ze is wat onnozel.
't Werk hoopt zich op.
't Ging kalmpjes aan.
Een schuur voor 't varken.
Dit is jouw portie.
Wat zijn ze toch rustig.
Je ziet nog wat witjes.
Ze huilt om haar speentje.
Dit is de zijne.
Dat is de mijne.
Ik heb iets verloren.
We zijn er gekomen.
Ik heb steeds een ontsteking.
Dit is echte boter.
Hij gaf me een zet.
Meteen sliep ik in.
Ze ging er vandoor.
Hij snuit nooit zijn neus.
Dat staat zo potsierlijk.
Wat een gedrang.
in 't Westfries wordt 't zoid

Hoi was op redut.
Ze is toch zò'n trut.
Ik sul der beneer.
Is 'eerlik, nou deer!.
Dat zou ik òk miene.
Ik hew kouwe biene.
Hoi leit 'm niet kulle.
't Gaat boi de rulle.
Deer hei je me snaartje.
Wat is dat een raartje.
Hoi is toch zò'n slobber.
Een lulleke bobber.
Een verlegen dik stik.
Dat is vaste prik.
Ze magge graag klamme.
De lampies die mamme.
't Is ien gaaiengoedje.
Dink om dat koetje.
Ze hewwe 't best.
'k Bin zò miersk as de pest.
Ze is ergens wat mokker.
't Wordt aldeur maar drokker.
't Ging koeterdekoet.
Een boet voor de toet.
Dut is je gerak.
Wat binne ze mak.
Je ziene nag briek.
Ze jankt om d'r stiek.
Dutte is zoin.
Datte is moin.
Ik hew dut of dat strooid.
We hewwe 't rooid.
Ik bin toch zò'n grutter.
Dut is boerebutter.
Hoi gaf me een gof.
Ik zakte zò of.
Ze ging an de riebel.
Hoi het eeuwig een briebel.
Dat staat kakkelollig.
't Is hier puur vollig.

Ze is zo brutaal.
Hij is zonder werk.
Ik ben zo verdrietig.
Het stond me zo tegen.
Het vlees is gebraden.
Zo is het precies.
Ze regelt graag alles.
Ik was zo van streek.
We lopen gearmd.
Hij kan haar niet zetten.
We gaan op visite.
Ze is in verwachting.
Ik stond op mijn stuk.
Hij gaf me de hand.
Ze komt deze kant uit.
Dit is zwaar werk.
Ze maakt zo'n misbaar.
Dat zal ik straks doen.
Hij was er bijna.
Die meid is ontslagen.
Een heel pijnlijk zweertje.
Een ontroerend lief paartje.
Je moet niet zo zeuren.
Ze is zo aanhalig.
Ik ben zo bezweet.
De lamp heeft gewalmd.
De poes heeft gejongd.
Ze heeft altijd trek.
Je vindt haar nooit thuis.
Mijn grootmoeder schrok.
Hij is toch zo handig.
Ze is niet zo jong meer.
Het wordt steeds vergeten.
Zo'n muffige geur.
Ze maakten plezier.
Wat zijn die lui netjes.
Wat draaft hij weer door.
Ze drong steeds meer aan.
Een kip met een kuiken.
Ze is gauw tevreden.
't Groeit op 't land.
Waar zal hij belanden?.
Dit zijn niet de zelfde.
Hij is ongedurig.
Die man is behaard.

Ze is asserant.
Hoi loupt om de kant.
Ik bin zo beloord.
Ik hew 'r van koord.
De lappies bin breiden.
Dat hei je goed reiden.
Ze is zo 'n bestel.
Ik was puur van de rel.
We gaan armpiedeur.
Hoi het wat op heur.
We gaan om een koppie.
Ze moet om een poppie.
Ik hield moin bien stoif.
Hoi gaf me de voif.
Ze komt opperdan.
't Loif moet er an.
Ze het zò'n poehee.
Dat doen ik demee.
Hoi was er temet.
Die moid die is vet.
Een gemeen vurig zweltje.
Een bar pittig steltje.
Je moete niet bolle.
Ze mag zò graag snolle.
Ik ben zò verboefd.
De lamp die het loefd.
De poes die het jonkies.
Hoi is toch zò gruizig.
Ze is bar uithuizig.
Moin opoe verskoot.
Hoi kin toch zo'n zood.
Ze skiet al puur of.
't Raakt in de slof.
Zó'n ouskige lucht.
Ze hadde zò'n klucht.
Wat binnen ze kuin.
Hoi bakt ze weer bruin.
't Most met alle verdul.
Een kip met een pul.
Ze mikt 't niet nauw.
't Staat op de bouw.
Weer zei ie bedare?.
Dut binne heel are.
Hoi is heen en werig.
Die vent is zò herig.

Zo ben je er vlug.
Met jou is te praten.
Ze zijn zo royaal.
Hij is geslaagd.
Wat stelt dat nou voor?.
Ze ziet op me neer.
Die man is doodziek.
Ze zijn erg rijk.
Ze heeft rare kuren.
Hij draait in het rond.
Een op en top kweker.
Een nieuwsgierige gluurder.
't Bedrag was te hoog.
Als je dat durft.
't Ei is gelegd.
We gaan aan de slag.
Een schattige baby.
Dan heb ik een doel.
De bevalling was zwaar.
Er zijn er genoeg.
Wat is dat toch jammer.
Was dat even schrikken.
'k Heb een pijnlijke teen.
De schoonmaak vergeet ze.
Een opvallende das.
Zijn zaak is failliet.
Dat spreken we af.
Dat geeft toch geen pas.
Tegenwoordig is 't erg.
Wat ging hij te keer.
Ze is zo gehaaid.
Dit is correct.

Zo loupt 't reid an.
Jij binne me man.
't Staat deer niet krap.
Hoi het 't 'm lapt.
Wat houdt dat nou in?.
Ik bin 'r te min.
Die man is slecht steld.
Ze barste van 't geld.
Ze het malle fronte.
Hoi gaat in de ronte.
Een erg tuke bouwer.
Een stiekeme glouwer.
Hoi kon 't niet behappe.
Dat most je d'res lappe.
't Oi dat is loid.
Vooruit met de goit.
Zo'n kloin pittig houpie.
Den hew ik een loupie.
Ze het een hèle rois had.
D'r binne d'r zat.
Da's verlegen tebot.
We verskòte ons rot.
'k Hew een bar zere tòon.
Ze maakt gien meer skòon.
Een speurige strop.
Hoi is over de kop.
Deer houwe 't op an.
Zuks het 'r niet van.
't Is skoftig opheden.
Wat het ie 'm reden.
Ze is zo gebekt.
En dut dialect.

 

Jannie Ham-Dekker

 


© 1924-2017 Westfries Genootschap - Contact - Sitemap

West-Friesland, een streek met karakter binnen de Omringdijk.