Westfries Genootschap
Westfries Genootschap Archivering Bouwhistorie Creatief Westfries Geschiedschrijving Kap en Dek Landelijk Schoon

Monumentale Kerken Projector Textieloverleg Vrienden Westfries Museum Westfriese Families De Westfriese Molens

 

Delen
:



RSS

Facebook

Westfries Genootschap » Nieuws » 2012

Liederen en voordrachten van vroeger

In deze rubriek staan liedjes en voordrachten die vroeger in West-Friesland werden gezongen of ten gehore gebracht bij een bruiloft of een ander feest.
Aanvullingen zijn altijd welkom! Ook als u maar een deel van een tekst weet, kunt u die opsturen. Wellicht kennen anderen die tekst wel.
Opsturen kan per mail: contact@westfriesgenootschap.nl of per post: Postbus 2125 1620 EC Hoorn.

Wie kan de tekst aanvullen van de voordracht Te warskip, die hieronder staat?
Deze oude voordracht werd ingezonden door Riet Kuin-Ooijevaar uit Wervershoof.
Er ontbreken twee coupletten aan het eind. Wie weet de tekst daarvan?

Te warskip

Moin man zee iemeslesten: 'Meroitje, weet je wat,
wai hewwe nou nag nooit 'rs gien dag vekantie had.
We hewwe al oôs dage maar loupen en maar sloufd,
we moste d'rs te warskip gaan, had ik zomaar in m'n houfd.'

Ik zoi: 'Malle kwibus, hoe kom je deer nou bai?
De bône moete in 't zoutvat, dat kin toch zomaar niet vrai?'
Maar ja, 't most toch beure, dat ik - ik kreeg 't drok
met stoppen en met naaien en meer van zok en zok.

Maar op 't lest was alles toch pittig voor mekaar
't leste pluurtje dichtnaaid en alles kant en klaar.
We ware op z'n zundes, Jan had z'n steertjas an
en ik m'n beste kleidje, zo ginge we uitverdan.

We hadde ouwe bure, die weunde in de stad
deer ginge we nei toe, zien, noh, we hewwe 't er pittig had.
't Was wel een hêle rois, hoor, we ginge met 't spoor
maar op 't lest den wor je zomaar wat louf en goor.

Maar deer had ik voor rekend, wat appels in m'n zak
en sletjes in m'n diesek, dat was een groôt gemak.
We kwamme in de stad an, oh, oh, wat was 't deer drok
ze keke nei m'n hultje en boerehoedje ok.

't Was wel een beetje vreemdig, 's nachs in zô'n open bak
en den in huis op 't huisie en meer van zuk gerak.
-
-


-
-
-
-

Ik zocht nei Jan maar die sting al efkes an de doik,
hoi zoi: 'Meroi, kom ok 'rs, ik staan hier wat te koik.'
't Zontje ging met onder, de skeipe kwamme thuis
en ik en Jan die zoide: 'We gaan gien meer van huis!'

Op 't plointje

(Tekst en muziek: Fred Groot)

Op 't plointje bai de herberg deer benne ze an de veert,
een zweef, een kraam, een skiettent, een spul met ien aref peerd.
D'r komt ok een tent met klône, zoit Gert van Janbuur en lacht
want straks zal 't kermis weer weze en 'k zing bai m'n oigen al zacht…

Refroin:
Efkes de bientjes nou van de grond,
't is zo'n mooi woisie dat zwier maar in 't rond
Jasper, Meroitje en Griet
Aaltje van Gertbuur en Piet.
Nou de zurrege an de kant
kermis is 'r weer in 't land
't is voor allegaar
en 't komt maar iens in 't jaar!

En alles wordt pikt en dreven, want alleman kroigt een gast,
we skake en we skure en 't nuwe kleidje wordt past.
Wat spouwers en 'n tulband en rookvlees wordt 'r al brocht
want straks zal 't kermis weer weze en deervoor is alles al kocht…

Refroin

Verrut, nou is 't begonnen, gien mens bloift thuis, wel nei!
De zweef speult al z'n woisies, deer zwiere ze allegaar mee.
We gaan naar 't eerste deuntje, van ien, twei, drie, goed in de maat,
gien ien in de stad ken zo danse zoas 't in West-Friesland gaat…

Refroin

Oude voordracht voor twee personen

(opgestuurd door mevrouw Tiny v.d. Nes uit Midden Beemster, zij kan deze voordracht ook zingen)

Hij:
Hew 'k jou niet eerder zien?
weer dat ben 'k vergeten.
Ja, dat hew ik ook al docht,
'k had alles effies naar jou keken.
Zij:
Vroeger hew 'k al 's met jou danst
in Limmen of Zuid Laren
of was 't misskien in Akersloot,
't was in oôs jonge jare.

Refrein, samen:
't Was in de herfst, m'n oud,
't was op de breg,
Deer was zo'n lollig feist
Weet je nag, zeg.
Hoe lang is dat nou lee,
Voor jou en main?
Maar de herinnering
die blaift oôs bai.

Zij:
Santemekramen een lange rai
Koek om op te kouwen,
's eives was 'r muziek en dans
gonge wai kermis houwe.
Hij:
'k Hew jou toen naar huis toe brocht,
je weunde in Noord Skarwouwe,
We krope nag effies in de skuur,
Zij:
Zeg, wul jij je mond welderus houwe.

Refrein samen

Hij:
'k Weunde jare in Spierdijk,
een huisie an de Linde,
'k Weunde bai m'n zuster in,
'k kon 't wurrempel met heur vinde,
Zij:
Jare komme, jare gaan
Zo is 't, zo mot 't weze
En as 'k jou 'rs vrage mag
uwes kon toch de toekomst leze?

Refrein samen

Hij:
Zulle we saampies trouwe gaan,
'k Hew nag puur zo'n zooitje cente,
Saampies in een heêl leuk huis,
Met een zooitje rente.
Zij:
Oh, dat vin 'k verlegen fain
'k dorst dut best te wagen,
Dat jai main nag te lange lest
ten huwelijk kwam vrage.

Refrein samen:
't Was in de herfst, m'n oud,
maar jong van hart,
en dêle heêl wat jare
vreugd en smart.
Hoe lang zal dat nag zain,
voor jou en main
maar de herinnering,
die blaift oôs bai!

Een West-Friese schibboleth
(Schibboleth (Hebreeuws, uit Richteren 12:6) is een herinneringswoord, een herkenningswoord, een kenmerk, kenteken van de spraak waaraan men kan horen of iemand tot een bepaalde bevolkingsgroep/partij behoort)

Wie dat nag weet, is een Westfries

Weet je wat een miesker is
en een puntje op de mis
en de hulfte in 't hossie
en wat is punneke op een klossie?
Wat is bikkele op de bak
wat een kiep en wat een jak
wat betekent: hai stiemt of?
Springe met de boereplof
wanneer bleis je in een spouwer
riep je wel 's: 'Wat een sjouwer!
net baitoi(d)s bin 'k binnen mikke!'
Nou, den bin je net as ikke.

Refrein:
O taal, die w'eens van onze moeders hoorden
vergetelheid bedreigt u in 't verschiet.
Gij zijt ons lief, wij kinderen uit het noorden
ons oud-Westfries, dat schaamt ons niet.

Wat is een boeiskop en een zain
graasde butter en een tain
wat is pent en prol en troet
en wat: de toet is in de boet?
Je binne toch gien groôske tiet
't oôtje of een lange sliet?
Kin je een huut, een voôl, een ket
en een beers die biene het?
Hou je ok van alderhand
of hew je liever tulleband
deid je soms je bord ofslikke?
Nou, den bin je net as ikke.

Refrein

Speulde je ok wuppele-deêltje
zong je: 'Jan die sleipt bai Neêltje'
en den: 'Neêltje sleipt bai Jan
al in de koekepan'?
Hew je wel d'rs sloôtje sprongen
heugt je hoe de joôs toe zonge
- 't water saipelde uit je broek -
huizehoug: 'Een snoek! Een snoek!'
Hoe je - in de poepsekarn zat,
deer liep je as een natte kat!
Moeder zai: 'Wel potverdikke!'
Nou, den was ze net as ikke.

Refrein

Wat is wapele en een steek
een spekmof en een skeipeteek
wat is: 'k gaan de wilge bolle,
kaik 'rs hoe de eende polle.
Wat is wel: een skeip moet ône
eek en stroop op gêle bône
wat is een breg en wat een steg
had je skot soms in de reg?
Wat is stenne, penne, peêuwe
'k moet efkes ruste om te beseêuwe
ik bin hooigat en ik fnies.
Wie dat nag weet is een Westfries!

De vier jaargetijden

Door Louise Fleuron, waarschijnlijk uit 1932.
Ingezonden door M. M. Slikker-Kijzers, die het als kind van haar moeder leerde.


Het voorjaar
Hij vijftien, zij zestien, de jaartjes gekomen, onschuldig rein
Twee hartjes door Amor tezamen gekomen, dat moest zo zijn
Kort is nog 't rokje en kort nog 't broekje van haar en hem
Toch zoeken ze samen een rustig stil hoekje, hij fluistert met bevende stem:
'Toe, geef mij een zoen', maar ze fluistert ontdaan:
'Foei, dat mag je niet doen, docht ze laat hem maar gaan
Kust hij haar voor de eerste keer, doet ze net of 't haar griefde
Dra kust hij haar weer, 't is de lente der liefde!'

De zomer
Meestal blijven zij die zo vroeg zijn begonnen hun liefde trouw
Dan heeft hij na jaren geheel haar gewonnen, ze wordt zijn vrouw
Zijn liefde tot nu toe in banden gekluisterd viert hooggetij
Hij neemt zijn lief vrouwtje in d'armen en fluistert eerst: 'Nu ben je werkelijk van mij!'
Kussen zij elkaar met een vrolijke lach
Dat doen ze zo waar honderd maal op een dag
't zij vroeg of 't zij laat, kusjes moeten zij geven
nooit hebben ze genoeg, 't is de zomer van 't leven!

De herfst
Nu komen er kleintjes en daarbij de zorgen om het bestaan
Een kus in de morgen en één in de avond, daarmee is 't gedaan
Wanneer zij des avonds om elf uur gaan slapen dan zijn zij moe
Dan ligt hij met zijn mond als een hooischuur te gapen en draait hij zijn rug naar haar toe
Dan zegt hij: 'Nacht, vrouw' en ze mompelt: 'Nacht, man'
een nachtzoen, hij slaapt, weet nergens meer van.
Dra slaapt ook z'n vrouw maar ze mompelt nog even:
'Vroeger sliep je niet zo gauw', 't is de herfst van 't leven!

De winter
Nu zijn ze in de winter van 't leven getreden, vergrijsd is 't haar
Dat zij elkaar kusten is lang reeds geleden van 't gouden paar
Maar op deze dag komt de herinnering weder van 't gouden feest
Dan lacht zij heel teder en hij zegt verlegen: 'Ach vrouw, wij zijn ook jong geweest.'
Dan spitst zij de mond met geen tand er meer in
en drukt hem een kus op z'n stoppelige kin.
Dan zegt zij: 'Och Heer, zo veel kusjes gegeven
hebben wij lang niet meer, 't is de winter van 't leven!

 


© 1924-2017 Westfries Genootschap - Contact - Sitemap

West-Friesland, een streek met karakter binnen de Omringdijk.