Westfries Genootschap
Archivering
Westfries Genootschap Archivering Bouwhistorie Creatief Westfries Geschiedschrijving Kap en Dek Landelijk Schoon

Monumentale Kerken Projector Reiscommissie Textieloverleg Vrienden Westfries Museum Westfriese Families Westfriese Molens

 

Facebook

Westfrieslanddag 2019

Archivering » Boeken » Hé, is dat Westfries? » Pagina 159-161

Tante Breggie

Vroeger weunde d'r 'n tante van oas in de gemeente Abberkerk. Nou bedoel ik de toid, dat Klaas Zoip deer burgemeister was. Dat was toe nag 'n erebaantje. Ze verdiende d'r niks mee. Deerom benoemde de Koningin 'r meistentois ien, die genog knoupe an z'n jas had, 'n roike boer of zak of zoin, die 't buiten 'n paar ambtenare-cintjes wel redde kon. Burgemeister Zoip was 'n beste burgemeister in z'n kloine gemeente van zeuvenhonderd minse. Hai kon niet best in 't openbaar spreke. Din zoid-ie mit 'n hele zood woorde 'n heel kloin beetje. Dat is vanzelf niet erg, want deer hewwe we allegaar wel wat spul mee, as we staan moete te prevelen teugenover 'n zaaltje mit minse. En we benoide de mensen, die zo makkelijk prate, zonder dat ze nei woarde zoeke moete, van die ofloupende wekkers.

Burgemeister praatte moeilijk en hai nam er z'n maatregele voor. As ie 'n stel trouwde in 't ouwe gemeentehuisie, din hield ie altoid dezelfde toespraak. Die had ie op pepier staan en dat lag in de laad van de tafel in de trouwzaal. Toe Jan Rood-de-slager trouwde mit Emma Klaver lag de toespraak niet op z'n plaas in de laad. Burgemeister vroeg an de veldwachter: Vierstra, weer is m'n pepiertje? Vierstra zoi: Dat moet op z'n plaas legge, burgemeister. Maar 't was er niet. Ze hewwe alletwei nag 'n toidje zocht, maar ze vonde 't niet. Zwarte Jan, de vader van de bruid, zoi: Burgemeister leit maar zitte, 't is zo wel goed, hoor. Ze binne dus trouwd zonder toespraak. 't Huwelijk is er niet minder mooi om weest. Wanneer 't pepier terecht kommen is, weet ik niet, maar 'n paar jaar later hoorde 'k de ouwe toespraak toch weer bai 'n trouwpertaai.

Maar ik was begonnen over m'n tante. Wat kon die altoid lekker vertelle over 'r jonge jare en over latere taie. Hele verhale! Din praatte ze weer luid en din weer temet overstil. Ze kon groot koike en plure, boers prate en deftig. Ze kon ook verlegen mooi zinge. En roime dat ze kon! 't End was er van weg. En altoid leuk, nooit hatelijk of boiterig. Nei, hoor, deer hield ze niet van. Leve en leve leite, zoi ze altoid. 't Was 'n pracht om tante Breggie te horen. En 't zuurtjesbriefie had ze altoid in 't laatje van 'r tafelkassie leggen. As kindere stonde wai 'r wel 'rs bai te gnokken. As we 't lappe konne, din zette we tante an 't vertelle over vroeger. En as we er 'n heel toid om teut en zeurd hadde, din zoi ze opslot: Nou, vooruit mit de goit. En din begon ze.

Toe de Zuierzei nag nat was, weunde op Lammerskaag an de zeidoik in 'n café, Jan Ruiter, 'n geboren kasteloin. Overdag was ie messe1aar en 's eives en 's zundes was ie kasteloin. Hai en z'n vrouw en z'n twei dochters konne allegaar even goed mit 't herbergvolk opskiete. Hai trok de minse an, leek 't wel. En 't gong er altoid even gnap en netjes, deer zurgde Jan Ruiter wel voor. As 't in de herrest Medemblikker harddraverai was en as ouwelui en jongelui deer heen weest wazze, din stakke die uit Abbekerk-zelf en uit De Weere en uit Ierswoud en zo, 's eives allegaar op bai Jan Ruiter. Nou, din was 't er gezellig, hoor. Mit Lammerskager kermis was er ook altoid merake1 veul volk. Din was 't hele huishouwen van Ruiter in spier. Z'n twei dochters mit hulle manne, Meister de Boer en Fris Moisberg, die liepe din allegaar te bedienen. Din kon 't er voor 'n toidje bar drok weze. Deer was altoid 'n goed stukkie meziek. In die toid bleve de muzekante in 't café te warskip en ze atte 'r ook, want ze kwamme soms van ver op 't fietsie en din was 't de moeite niet om 's nachts nei huis te gaan, want d'are ochend moste ze er vroeg weer weze voor 't eerste deuntje.

Afbeelding pagina 160

Om de tafel vertelde Jan Ruiter, 'n echte grapjas, an de muzekante van 'n man, die graag kattevlois lustte en deerom wel d'rs 'n kat in z'n buurt mepte, om 'm lekker op te peuzelen. De muzekanten koukte d'r van, as ze er allien maar an dochte!
In de volgende nacht maakte Jan Ruiter 'n beste, vette kat dood. Z'n vrouw breidde de lappies en op kermismaandag kwam de pan op tafel. De muzekante die van niks wiste, smulde van de lekkere happies en preze de kok erg. Nei 't eten vroeg Jan Ruiter: Wat hewwe jolle nou eten, dink je? Ze dochte van kalfslappies. Toe liet Ruiter de natte huid van de kat zien, mit de kop er nag an … De muzekante koukte hulle hart uit 't loif en gavve allegaar de kattelappe terug! Ze spaaide alles vol. Wat 'n proest! Jan Ruiter skik! Maar z'n vrouw most de hele brat op rode …
Dat is nou eerlijk waar beurd, zoi tante Breggie. En ik heb 'rs infermeerd bai minse, die 't wete kinne en veráchtig, 't is eerlijk zo gaan, as tante oos vertelde.
Wat genote we, as kindere, van die vertelling. En later, toe tante Breggie dood was, hewwe we 't nag veul over 'r mooie verhaaltjes had. Soms was 't 'n opraapseltje, maar de meiste kere was 't helegaar waar. Wat is 't tebot, dat zokke minse as tante Breggie doodgaan.

 


© 1924-2019 Westfries Genootschap - Contact - Sitemap - Privacyverklaring

West-Friesland, een streek met karakter binnen de Omringdijk.

Westfrieslanddag 2019