Westfries Genootschap
Archivering
Westfries Genootschap Archivering Bouwhistorie Creatief Westfries Geschiedschrijving Kap en Dek

Landelijk Schoon Monumentale Kerken Projector Reiscommissie Textieloverleg

Vrienden Westfries Museum Westfriese Families Westfriese Molens

 

Facebook

Archivering » Liederen en voordrachten van vroeger

De vier jaargetijden

(Door Louise Fleuron, waarschijnlijk uit 1932.
Ingezonden door M. M. Slikker-Kijzers, die het als kind van haar moeder leerde.)

Het voorjaar
Hij vijftien, zij zestien, de jaartjes gekomen, onschuldig rein
Twee hartjes door Amor tezamen gekomen, dat moest zo zijn
Kort is nog 't rokje en kort nog 't broekje van haar en hem
Toch zoeken ze samen een rustig stil hoekje, hij fluistert met bevende stem:
'Toe, geef mij een zoen', maar ze fluistert ontdaan:
'Foei, dat mag je niet doen, docht ze laat hem maar gaan
Kust hij haar voor de eerste keer, doet ze net of 't haar griefde
Dra kust hij haar weer, 't is de lente der liefde!'

De zomer
Meestal blijven zij die zo vroeg zijn begonnen hun liefde trouw
Dan heeft hij na jaren geheel haar gewonnen, ze wordt zijn vrouw
Zijn liefde tot nu toe in banden gekluisterd viert hooggetij
Hij neemt zijn lief vrouwtje in d'armen en fluistert eerst: 'Nu ben je werkelijk van mij!'
Kussen zij elkaar met een vrolijke lach
Dat doen ze zo waar honderd maal op een dag
't zij vroeg of 't zij laat, kusjes moeten zij geven
nooit hebben ze genoeg, 't is de zomer van 't leven!

De herfst
Nu komen er kleintjes en daarbij de zorgen om het bestaan
Een kus in de morgen en één in de avond, daarmee is 't gedaan
Wanneer zij des avonds om elf uur gaan slapen dan zijn zij moe
Dan ligt hij met zijn mond als een hooischuur te gapen en draait hij zijn rug naar haar toe
Dan zegt hij: 'Nacht, vrouw' en ze mompelt: 'Nacht, man'
een nachtzoen, hij slaapt, weet nergens meer van.
Dra slaapt ook z'n vrouw maar ze mompelt nog even:
'Vroeger sliep je niet zo gauw', 't is de herfst van 't leven!

De winter
Nu zijn ze in de winter van 't leven getreden, vergrijsd is 't haar
Dat zij elkaar kusten is lang reeds geleden van 't gouden paar
Maar op deze dag komt de herinnering weder van 't gouden feest
Dan lacht zij heel teder en hij zegt verlegen: 'Ach vrouw, wij zijn ook jong geweest.'
Dan spitst zij de mond met geen tand er meer in
en drukt hem een kus op z'n stoppelige kin.
Dan zegt zij: 'Och Heer, zo veel kusjes gegeven
hebben wij lang niet meer, 't is de winter van 't leven!

 


Hé, is dat Westfries?

484. Aan de lucht te zien kon 't morgen wel 'ns snei-jagen (sneeuwen).

Klik hier voor meer Westfriese woorden en uitdrukkingen.


© 1924-2020 Westfries Genootschap - Contact - Sitemap - Privacyverklaring

West-Friesland, een streek met karakter binnen de Omringdijk.