Westfries Genootschap
Archivering
Westfries Genootschap Archivering Bouwhistorie Creatief Westfries Geschiedschrijving Kap en Dek Landelijk Schoon Monumentale Kerken

Projector Reiscommissie Textieloverleg Vrienden Westfries Museum Westfriese Families Westfriese Molens

Facebook

Archivering » Liederen en voordrachten van vroeger

Slecht weer

(Sketch voor een bruiloft in een mengeling van Nederlands en Westfries.)
Een oudere vrouw komt op met een jas aan, ze houdt een paraplu boven haar hoofd. Duidelijk is dat het behoorlijk regent. Ze schudt de natte paraplu uit, legt hem neer en begint dan te praten.


Goeieneivend, ik mag hier denk wel efkes skuile.
Noh joôs, noh joôs, wat begint die wind te huilen.
't Is niet goed as je d'r in benne, je waaie meist van de weg.
Ik hew 't prebeerd maar ik kreeg 't toch zo in m'n reg.
dat ik docht: ik gaan hier maar efkes an tot 't weer wat bedaart,
misskien dat 't straks weer wat opklaart.

Jan zeede 't al: die lucht staat moin niet an,
maar ik docht bai m'n oigen: dat is nou net weer wat voor Jan,
die weet nou altoid wat as ik an de reed moet.
Noh, hai redt z'n oigen aars wel, 'oor, want ik hew de stoet
niet in m'n diesek en de thee staat op 't stel,
dat hai heb niks te klagen en den evenwel
ik wul d'r ok wel d'rs uit, altoid op honk
dat verveult op lest ok en ik heb altoid een bonk
werk dein in m'n leven dat 't komt m'n oigelijk wel toe.
Vroeger dat ik diende zat ik altoid onder de koe
en as 't melken dein was most ik op een draf an 't werk,
ik stond 'r allien voor, de vrouw was niet sterk.

Hope kere ging ik laat te bed, ik was een echte kermisklant.
Ik heb wel zitte sleipen met de spene in m'n hand.
Ik had ok wel d'rs weg wuld maar gaan 'rs nei een aar
't is overal werke en ploetere, 't hêle ganse jaar.
En deer kwam nag bai ik skarrelde een beetje
met die zeun van die boer en weet je
as ik over weggaan begon den dransde ie 'r van.
Dat verwacht je toch niet van een man?
Hai was zo bang dat ie me kwoit rake zou
dat 'r duurde niet lang of ik werd Arie z'n vrouw.

Toen was 't goed voor mekaar, jonge, wat een foine toid
'n doôdgoeie man, gien zurge, gien stroid.
Ja, en nou moete jullie wete toen we ginge in de trouw
zee Arie: ‘We zette gien joôs op touw.’
Ik keek 'm 'rs skuin an en zee: ‘Nou, m'n vent,
voor die belofte van jou geef ik gien cent.’
't Kwam wel zo of, want een jaar nei die toid
zeede de bure: ‘Trienbuur, wat heb je toch 'n pittige moid.’
Ja, en krek een jaar later, o bewarie,
hadde we werachies een junior Arie!
‘Nou,’ zee Arie, 'we hewwe nou een stel,
nou is 't uit, dat begroip je zeker wel.’
Maar kloine Arie was nag geniesen een jaar
deer klopte an de deur alweer de ooievaar.
Ik greep naar m'n hoofd: de oudste nag niet knap
den ientje an de borst en ientje an de pap.
Ik dransde d'r van en Arie zee: ‘Wel heremetoid,
hou op met dat gedrans, we neme een moid.’

Nou, dat ging deur en toe ging 't al veul beter,
de moid deed 't werk en ik zus, Arie en Peter.
Maar elk jaar brocht de ooievaar 'r weer ientje an boord.
Noh, je wenne d'r an, hè, 't is net of 't zo hoort.
Toen op een dag, we ware net tien jaar trouwd,
kwamme d'r twei tegeloik, wat keke we benauwd.
Maar toen was 't beurd ok, toen was 't wel.
Jullie hadde ze zien moeten, wat was 't een stel!
Je ging nei de stoep met een doek, of deer roept Geert:
‘Moeder, Keesie heb z oigen met potloôd insmeerd!’
De ien gnap je op of de aar die roept:
‘Moeder, Jantje heb in z'n broekie gepoept!’
Den deer maar weer heen, o grôte grut.
‘Moeder, kom 'rs gauw, Arie loit in de prut!’
De vierde die braaie moet, leit steke valle
en as je de moid zoek, staat ze te mallen
met de knecht op de dars en zeg 'r niks van
want ze zegge heêl brutaal: ‘Noh, jij hielde d'r zeker niet van.’

Afoin, dut is allegaar al weer jare leden
negen van de tien hewwe al weer hullie oigen hofstede.
De jongste op de tweiling nei die is nag over huis
en hai zoit: ‘Ik bloif ok thuis.’
M'n man is een paar jaar leden doôdgaan,
die is betrekkelijk jong van de baan.
't Speet m'n erg, hoor, dat ie doôd ging, we hadde een best leven.
Om mekaar te gerieven, dat was ons streven.
Nou, den mis je mekaar, ik mis 'm nou nag
dat allien wezen deer ken ik niet teugen. Overdag
den gaat 't wel, hoor, maar 's nachs ken 't niet wenne
en 't houdt 'r wat voor m'n biene warm benne.
Vroeger warmde ik ze bai Arie, die was altoid zo lekker heet,
den hei-je d'r gien erg in, ze benne warm eer je 't weet.
Arie zee wel d'rs: ‘Moid, wat kille je biene,
't loike wel een paar bevroren stiene
en den die stoive kniese en die kouwe reg
't wordt al erger, zeg.

Ik hew al dr's zoid teugen Jan: ‘Ik weet 't niet
maar as 't zo moet, denk ik dat ik maar weer d'rs een kêrel anskiet.’
‘Ben je mal’, zoit Jan, ‘wou je nou nag trouwe?
Zet dat maar uit je hoofd, 't zal je berouwe.’
‘Noh,’ zee ik, ‘al hei jij d'r niet veul mee op,
as jij verkeerd wulle, den hew ik ok een kop.’
Hai mopperde wat, want hai weet donders goed:
as moeder 't in d'r hoofd heb, dat ze dat ok doet.
Dat as jullie bai geval soms een mannetje ziene…
maar 't moet 'r ientje weze met warme biene.
Ik denk dat 't weer wat bedaard is, ik gaan nou maar.
Ik wul jullie groete, en veul plezier nag maar.’

Gaat af zonder paraplu en komt meteen weer op.

Deer hei je d'r alweer, ik hew m'n spuit vergeten!
Hoeveul keer as dat beurt, dat ben ik vergeten.
't Is m'n oiges nag geniesen, die is nag bai Claar.
Hoelang ie deer al is? We komme niet zoveul bai mekaar.
Dat is m'n zuster, zien, en die weunt nagal ongelegen
en den in de winter met die slechte wege
ben ik op die autobusse ok niet erg steld,
die dinge glisse en ze koste ok nag je geld,
Dat zodoende is m'n paraplu altoid nag bai m'n zuster.
Ik wist 't al niet meer, maar ik zee guster:
‘Weer of dat ding van moin toch is, ik ken 'm nerges vinde…’
En opiens skoôt 't me te binnen: hai is nag ginder.

Maar wat staan ik toch te swessen, ik moet nôdig an de reed,
as ik straks thuiskom, as 't melken dein is, is 't ok weer een grôte keet.
Dat is nou altoid zo met moin, as ik ienmaal an de praat ben
is 't net of ik gien meer ophouwe ken.
Dat heb altoid nag zo weest, we hadde nag verkeer
en as Arie 's nachs nei huis toe ging, kwam 't zontje bedat weer
en we dede toch niks aars as de hêle nacht prate.
Ik wul jullie groete, ik zal 't hier maar bai late!

 


Hé, is dat Westfries?

267. Skaibutter, 'scheiboter' werd gemaakt als de koeien pas in de wei liepen, dus direct na 't 'scheiden' van de stal.

Klik hier voor meer Westfriese woorden en uitdrukkingen.


© 1924-2020 Westfries Genootschap - Contact - Sitemap - Privacyverklaring

West-Friesland, een streek met karakter binnen de Omringdijk.