Westfries Genootschap
Bibliotheek
Westfries Genootschap Bibliotheek Bouwhistorie Creatief Westfries Geschiedschrijving Kap en Dek Landelijk Schoon Monumentale Kerken

Projector Reiscommissie Textieloverleg Vrienden Westfries Museum Westfriese Families Westfriese Molens

Facebook

Westfriese boeken te koop

Bibliotheek » WFON » 1981 » Pagina 143-144

De poepe

Eerder verschenen in West-Frieslands Oud & Nieuw, 48e bundel, pagina 143-144.
Uitgave: Historisch Genootschap „Oud West-Friesland”, 1981.
Auteur: Mej. H. Schoenmaker.

't Zontje skeen nag heel efkes in de grôte weunkamer van de boerderoi en un kloin straaltje van dat roike warme licht viel ôk op de open deure van de bedstee. 't Was bedtoid voor de twei kindere. Ze hadde nooit zin om te bed te gaan en vooral niet op deuze mooie zeumereivend. En deerom zonge ze 't liedje van verlangen aldeur op un nieuw woisie. Tot moeder opnuuw zoi: 'opskiete jonges, jullie moete vader ôk nag welterusten zegge'.
Op blôte biene roffelde ze over de rooie louper in 't koejes en skote over de dars de darskamer in; weer vader druk doende was de keize, die murregen nei de markt in Hoorn moste, in te smeren mit reipolie. Ze moste immers mooi glimme; den verkochte ze ôk beter. Ze keke un toidje. Tot ôk vader zoi: ''t is bedtoid kindere'.
Maar ze begonne weer: 'kom je murregen gauw weer thuis?'
'Nei', zoi vader, 'want ik moet zien dat ik poepe mee kroige kin: 't hooiland moet maait worre'.
'Weer komme die poepe vandaan, pa? En kin je die koupe?'
'Nei, poepe binne mense en die kin je in ons land nooit koupe, maar wel hure. En ze komme van heel gunsies'.
'Weer loit gunsies?', vroege ze weer.
"Dat loit an d'are kant van de Zuierzee en den nag veul veerder: zowat 't land uit. En nou as de drommel nei bed".
D'are ochund, toen de nuwe keize alweer in de pers stonde, gong vader mit z'n vrachie nei Hoorn. De keize lagge in de bakwagen op zacht stroo en de presenning erover. Want teugen zon of regen konne ze niet. Hij bedaarde al gauw op de Rooie Stien: 't mooie deur roike ouwe huize beskutte ploin weer Jan Pietersen Koen op staat en op de boere en hun pette en klompe neerkoikt. Vol was 't er en bar drok. Allegaar stapels edammertjes, weer tussen de kouplui mit hullie keisbore skarrelde. En deuze keer drentelde d'r ôk veul poepe.
De keis was gauw verkocht. Nou nag koike nei un paar goeie poepe. D'r wazze d'r zat. Maar goeie? Oindelek ware d'r twei, die de boer wel zinde. En al gauw zatte ze in 't stroo, weer eerst de keissies inlagge: ging 't op huis an.
Thuis was 't eten klaar en onder 't eten vertelde de poepe dat hun oigen bedroifies in de buurt van Oldenzaal lagge, maar te kloin ware om alle monde open te houwen. En dat ze deerom in 't roikere Holland un toidje werk zochte.
Nei 't eten gonge ze op un melkblok zitten en de hele middug ware ze drok bezig de zoin te haren. Toen vroege ze of ze un deken mochte en deermee ginge ze nei de hooiberg. Ze ware louf. 't Was een lange dag weest en murregen vroeg dag. Toe vader 's-ochuns om vier uur buiten kwam ware ze al druk an 't maaie.
De moid brocht ze om acht uur un grote pot koffie en 's-eivens zurgde moeder voor un pan broi. Dat was 't ienige werk dat je an ze had. Want grôte roggebrode en nag grôtere stukke spek hadde ze zelf mee. Zoas ze zelf zoie: 'dut is goed eten voor ons, deer bloif je leneg boi'.
Allien zundegs was 't un barre temtasie. 't Eten dat moeder toch zo lekker kookte lustte ze niet. Appele en vleis atte ze den nag wel, maar boispul moste ze niet hewwe. En as d'r rooie besse toe ware bedankte ze ôk. Want zoie ze: 'die geve we thuis aan de kippe; dat is gien menseneten'.
Zo bleve ze drie weke op de boerderoi. Ze hielpe hooien en 't hooi in huis hale. Later zoi moeder: 'ze loupe nag altoid in dezelfde klere'. Ze vroeg ôk oftig of ze gien handdoek of zeip moste. Maar nei, dat hoefde niet want 't slootwater was skoôn en in de zon drougde ut best. Allien op zundegmiddag ginge ze nei de herreberg. En 't beurde ien keer dat de jongste poep met un dikke bril thuis kwam en maar al deur de moid zoene wou. Maar dat was'ie de are dag gelukkig vergete.
Drie weke later zatte ze weer in 't stroo; nou tussen de keize in. Mit veul are poepe bedaarde ze weer op de Rooie Stien. Weer veul later kwam er un ansicht voor de moid: met de hartelijke groete uit Oldenzaal.

Mej. H. Schoenmaker

 


Hé, is dat Westfries?

564. Moeder, wat moeten we klaarmaken als baispul voor morgen (groente bij 't hoofdgerecht)?

Klik hier voor meer Westfriese woorden en uitdrukkingen.


© 1924-2021 Westfries Genootschap - Contact - Sitemap - Privacyverklaring

West-Friesland, een streek met karakter binnen de Omringdijk.