Westfries Genootschap
Archivering
Westfries Genootschap Archivering Bouwhistorie Creatief Westfries Geschiedschrijving Kap en Dek Landelijk Schoon Monumentale Kerken

Projector Reiscommissie Textieloverleg Vrienden Westfries Museum Westfriese Families Westfriese Molens

 

Facebook

Archivering » WFON » 1997 » Pagina 124-125

Teneêlspeule: een ziekte

Eerder verschenen in West-Frieslands Oud & Nieuw, 64e bundel, pagina 124 -125.
Uitgave: Historisch Genootschap 'Oud West-Friesland', 1997.
Auteur: Vera Dekker-Karsten.

Ouwe liefde? Dat is voor moin vezelf 'teneêl'. Wat ben ik deer lang op weest en wat hew ik een zoôt rolle speuld.
Toen ut allegaar begon, zo'n zeuventig jaar leden, hadde we in Obdam twei verenigings. len allien voor manne: de teneêlclub Rein Genoegen en ien enkeld voor vrouwe: de Mariavereniging.
Ik was een jaar of acht toe ze een moidje nodig hadde van vier. Ik was kloin, dat kon wel, vonde ze. 't Werd m'n eerste rol.
Toen ik zestien was, begonne ze over gemengd teneêl, maar meneer pestoor was erg dwars. Hoi had toendertoid nag alles te zeggen en hoi heb 't jare teugenhouwen. Maar op een dag was 't 'r deur: 't mocht!
Rein Genoegen had net een stuk onderhande met acht manne. Gien noôd. Jaap Tromp, de regisseur, zoi:
„Ik maak van ien mannerol een vrouwerol en we benne gemengd.” Ik was de gelukkige, ik weet nag hoe 't stuk hiette: 't Rare kosthuis.
't Volgende stuk was echt gemengd, een Amerikaans stuk 'Om 10.000 dollar', en ik was barmoidje. D'r zatte een zoot Engelse woorde in. Die zalle we wel verkeerd uitsproken hewwe, want gienien speuler kon d'r Engels. Maar gien mens in de zaal ergerde z'n oigen d'r an, want zoi konne 't ok niet. Later dede d'r een paar skoolmeesters mee en die wiste 't wel.
D'r was ok een jeugdgroep, deermee speulde we kebouterstukke. len kebouter die moin op z'n rug neme most, kon me niet houwe. Ik werd toen in een zak douwd en zo 't hêle teneêl oversleept, bont en blauw zag ik.
Een are keer was ik negerin. 't Spul dat ze d'r toe voor gebruikte was vreselijk, 't kon 'r met gien mogelijkhoid of. Een douche hadde wai niet en ik mocht boi ien van de bestuurslede douche. Maar 't ging 'r niet of. Ze zoide:
„De are week moet je toch weer, as 't ergste maar weg is.”
Ik ben de hêle week de deur niet uit weest, wat deed m'n gezicht zeer! Maar je had 't 'r voor over.
Ruim voiftig jaar heb ik meespeuld, een grote doos met stukke staat op zolder. Ik heb alderhande rolle had, maar de mooiste was toch Kniertje in 'Op hoop van zegen'. Vier keer een uitverkochte zaal.
Later werde de stukke mederner: ienakters, thrillers. M'n leste stuk was een bloispel, wat ik altoid graag speulde. 'Tropenadel' hiette 't, deer heb ik ofskoid mee nomen. Toe hew ik nag jare voor de jeugd speuld. Dat is zo mooi: de joôs leve en skreêuwe zo mee!
Drie jaar leden hew ik 'r een punt achter zet, 't was mooi weest. Onze joôs speule nou weer mee, alle uitvoeringe benne we d'r. En deer zit ik den, weer met zweet in m'n hande en kriebels in m'n buik.
Ze hewwe me tot ere-lid maakt, weer ik bar bloid mee ben. Want gerust, 't gaat nooit over: teneêlspeule is een ziekte. Met liefde hew ik 't altoid daan. Ja, 't is echt moin grôte ouwe liefde!

Vera Dekker-Karsten, Obdam

 


Hé, is dat Westfries?

173. 'Tijd is geld', zegt men. Daar is veul van an (grotendeels waar).

Klik hier voor meer Westfriese woorden en uitdrukkingen.


© 1924-2020 Westfries Genootschap - Contact - Sitemap - Privacyverklaring

West-Friesland, een streek met karakter binnen de Omringdijk.