Eenigenburg Café De Burcht Surmerhuizerweg 17
Het café anno 2023. Foto Dick Ham, Stichting Projector.
Tussen twee bochten ligt, midden in Eenigenbrug, café De Burcht, 2023. Foto Dick Ham, Stichting Projector.
Geschiedenis
In dit pand was jarenlang een café annex kruidenierswinkel (Centra winkel) gevestigd.
Eigenaren
Uitbater 1: Arie Strijbis/P. de Haan. Begin 1800, was toen ook al café en kruidenierswinkel.
Uitbater 2: fam. B. Rentenaar.
Uitbater 3: fam. P. Delver/N. Schouten.
Uitbater 4: Andries Filmer en Antje van Westen.
Uitbater 5: Willem Filmer en Geertruida (Trui) Vestering. Ongeveer 1880.
Uitbater 6: Abraham Nottelman en Antje Jonker. Rond 1900.
Uitbater 7: fam. Jan Doorn en Marijtje Wildeboer. Zij verkochten de zaak in 1925.
Uitbater 8: Klaas Visser en Clazina Veerman. In 1934 zaten zij nog in de zaak.
Op donderdag 11 januari 1934 is er een vrijwillige openbare verkoping in het café, van een koolschuur met erf en een stuk land aan de Westfriesedijk van de gebroeders Klaas en Cor Meijles. Dit toont aan dat de familie Klaas Visser toen nog de uitbater was.
Hun kinderen Aris Visser en Ma Visser huurden de oude school op het Hoogt en begonnen daar een concurrerend café.
In het bovenlicht staat de naam K. Visser. De foto dateert dus uit de jaren dertig. Klaas en Clazina Visser-Veerman bementeneerden de kruidenierswinkel annex café van 1925 tot 1937.
Uitbater 9: Willem Strooper en Vrouwtje Kossen, 1939/1939. Beide Eenigenburgers.
Uitbater 10: In 1963 trokken Marry Strooper en Jan Harberts in het café. Zij is een dochter van Willem en Vrouwtje Strooper. Jan en Marry vertrokken in 1972 naar café De Moriaan in Warmenhuizen. De Centra-winkel was inmiddels gesloten, dus het pand was alleen nog in gebruik als café.
Uitbater 11: Willem en Atie Dol. Zij veranderden de naam van het café in De Burcht. Het echtpaar Dol vertrok in 1975 naar De Goorn. Het café daar noemden ze Dolleburg, een samenstelling van Dol en Eenigenburg.
De laatste eigenaren/bewoners zijn Theo Blom en Gerda Blom-Blom. In 2014 wordt het café gesloten.
Nieuwe bestemming
Woonhuis voor de familie Theo Blom.
Mooi geweest
Gerda Blom vertelt: ‘We kochten het pand destijds als woonhuis. Toen we er woonden, dachten we: laten we het een tijdje proberen met het café. Ik werkte bij een bank, daar stopte ik mee. Alle dagen waren we open en ook alle avonden. We hebben hier veertig jaar gewerkt en dat is altijd prima gegaan. Toen vonden we het genoeg en we hadden de leeftijd om te stoppen. We wonen hier mooi, het cafégedeelte is woonruimte geworden. De bar is nu slaapkamer, het biljart staat in de speelkamer voor de kleinkinderen.’
Gerda Blom bij het biljart in de voormalige caféruimte.
Twee verhalen over dit café en de uitbaters
De kruidenierswinkel van Willem en Vrouwtje Strooper
Dit echtpaar behoeft toch wel wat aandacht en gecomplimenteerd te worden, het was niet niks om zo’n winkel te drijven. En dan in de avonduren het café dat ze uitbaatten.
Alles kon je in het kleine winkeltje krijgen, losse suiker, stroop uit een grote pot, vleeswaren, kaas en ander broodbeleg, snoep, koek, petroleum, lonten voor de ‘peteroliestellen’, gaskousjes, batterijen, meel, erwten en bonen, zuurkool uit het vat, groene zeep, stijfsel, tabakswaren, gazeuse, koffie, thee, kortom het hele scala was aanwezig. Als huidig bewoner van Eenigenburg, zou je willen dat dit winkeltje er nog zou zijn!
Dan verleenden ze nog de ‘thuisbrengservice’ van de boodschappen (boekje brengen, ingevulde boekje ophalen, boodschappen thuis afleveren). Als eerste op het dorp hadden ze telefoon. Je kon er je berichtjes naartoe brengen, om door hen door te laten bellen, bijvoorbeeld: de K.I. in Sijbekarspel, huisarts en allerlei andere zaken. Alles kon bij de familie Strooper.
Ook hadden ze, als eerste op het dorp, televisie! Als kind mocht je op zaterdagmiddag in het café tv kijken. Dappere Dodo, de Verrekijker en je toe- en uit laten zwaaien door Hannie Lips, een van de eerste omroepsters. We hebben het nu over de halverwege de jaren 50 ongeveer. Je moest, om te mogen kijken, wel een centje meenemen van huis. Meestal stond Marry, de dochter des huizes, dan bij de snoeptafel en kon je een kleinigheidje kopen.
Dringende telefoonboodschappen werden door een van de kinderen ‘aan huis’ bezorgd, je kon dan naar de winkel om zelf te bellen.
Tekst geschreven door Dick Visser, op de website Eenigenburg op de korrel www.eenigenburgopdekorrel.nl
Een leven in de horeca
Marry Strooper (1941) werd geboren in café De Volharding in Eenigenburg. Haar ouders Willem en Vrouwtje Strooper-Kossen kwamen in 1938/1939 in het café annex winkeltje wonen. Zij kochten het van Ma en Aris Visser.
In 1963 namen Marry en haar man Jan Harberts het café over. In 1972 werden ze eigenaar van het café De Moriaan in Warmenhuizen. Daar hebben ze samen 24 jaar gewerkt.
In het najaar van 2024 vindt in Warmenhuizen een gesprek plaats met de kwieke Marry Harberts-Strooper.
Het café nog volop in bedrijf.
Dokterspost
‘In het café in Eenigenburg was rechts de kruidenierswinkel, in het midden de woonkamer en links de caféruimte. We hadden ook een dokterspost van dokter van Slooten waar mensen spullen konden ophalen. De boodschappen werden bezorgd onder meer naar Krabbendam en Burgerbrug. Vragen, boekjes invullen en wegbrengen, dat was het vaste patroon.
Ik zat in Burgerbrug op de lagere school, daarna ging ik naar school in Schagen. Daar werd ik gepest, dus toen ik veertien was, kwam ik thuis. Er was daar werk zat: het huishouden en de boodschappen wegbrengen.
In de jaren vijftig begon de verkaveling. Toen kregen we kostgangers. Er werden vier kamertjes getimmerd boven op het toneel, vijf stapelbedden erin, zo kon er tien man slapen. Ik moest iedere dag de broodtrommels klaarmaken. Ook aten ze warm bij ons, soms waren er zelfs twee ploegen. Na de verkaveling hielden we een pension en verhuurden we de kamers aan badgasten. Zeven gulden vijftig per dag voor volledig pension, dus met warm eten!
In 1963 hebben Jan en ik het café overgenomen. We hadden een half jaar verkering en waren net verloofd toen vader en moeder vroegen: “Hebben jullie zin om het over te nemen?” Vader moest stoppen vanwege zijn gezondheid. Wij zochten een huis en mijn man had er wel zin in. Hij was een echte kroegtijger en zei vroeger: “Ik zoek een kasteleinsdochter om mee te trouwen.”
De horeca trok mij ook wel, ik heb er m’n hele leven ingezeten.’
De Volharding was het centrum van het dorp, de kermis betekende een jaarlijks hoogtepunt. Het café bestond uit één ruimte met een barretje erin. Met kermis werd er een noodbar in gebruik genomen. Toen vader en moeder Strooper nog eigenaar waren, was er ook een toneelvereniging actief. Bij Marry en Jan waren drie biljartclubs te gast. Marry legde een terrasje aan met het oog op fietsers, maar dat liep helaas niet. Er werden twee kinderen geboren in Eenigenburg: Jacqueline en Marcel.
Krantenartikel uit 1969 over het stemmen in het café.
De Moriaan
Jan werkte overdag als chauffeur. Na een aantal jaren zochten Marry en Jan naar een café waarin ze beiden konden werken en waar ze van zouden kunnen leven. Het werd De Moriaan in Warmenhuizen. In 1972 namen ze deze zaak over van Jan Slikker. Daarvoor had diens vader Hendrik Slikker van 1919 tot 1954 dit etablissement gerund. Het café in Eenigenburg werd verkocht aan Willem en Atie Dol.
‘In De Moriaan was een grote zaal voor bruiloften en partijen plus een café met biljart,’ vertelt Marry, ‘We hebben er tot 1996 Ingezeten. We stopten vanwege de gezondheid van Jan en ook ging de loop eruit. Het café heeft vijf jaar te koop gestaan in de stille verkoop. De koper heeft het twee jaar volgehouden, in 2000 is er brand geweest. Later hebben mensen uit het dorp in het café geïnvesteerd en nu is het een restaurant met de naam Globe, je kunt er wereldgerechten eten.
Afbeelding van een burcht in het bovenlicht van de deur. Foto Ina Broekhuizen.
Duizendpoot
‘Je bent in de horeca een duizendpoot, je moet aanpakken, van alles kunnen en er ook altijd zijn. In het begin van ons trouwen deden we een keer de deur op slot omdat we naar de bioscoop wilden. Toen had je de Eenigenburgers moeten horen! We gingen, toen we daar woonden, nooit op vakantie.
In De Moriaan sliepen in een kamertje boven de slijterij, we aten in de keuken. Als er klanten kwamen, losten we elkaar af. In een kamertje stond een strijkmachine, een tafel en stoelen. Later kwam er een bankie en een tv.
De buitenkant van het café bleef hetzelfde, van binnen is er wel verbouwd. We hebben er in die ruim twintig jaar een goede naam opgebouwd.
En ja, je moet het met z’n tweeën willen anders red je het niet.’
Na de verkoop van De Moriaan ging Marry werken in Schoorldam in café Het Hof van Schoorl, Jan reed touringcars bij het bedrijf van Haulo in Sint Maarten. ‘Ik heb tot mijn 65e gewerkt. Eerst hielp ik acht jaar in de keuken met voor- en nagerechten en daarna heb ik nog twee jaar schoongemaakt.’
Goede contacten onderhoudt ze nog steeds met oud-personeelsleden. Als ze wat te vieren heeft, gaat ze steevast naar Globe, de oude stek!
Als u terugkijkt, zou u het dan anders gedaan hebben? ‘Nee, hoor. Overal zijn ups en downs.’
Tekst Ina Broekhuizen-Slot
De deur is gesloten, 2024. Foto Ina Broekhuizen.
Foto’s familiebezit tenzij anders is aangegeven.
.
