Kolhorn café De Roode Leeuw Westfriesedijk 72
Foto’s 1 en 2: De Roode Leeuw, najaar 2023. Foto Dick Ham, stichting Projector
Een oud, vertrouwd beeld is het, café De Roode Leeuw op een markant punt aan de Westfriese dijk. Met de rug naar het dorp en eertijds met de blik op het water. Tijden veranderen, in 2023 overleed de laatste kastelein Arie Kooij en werd het pand een woonhuis.
Volgens een opschrift gaat het café terug tot 1620, maar in de huidige vorm is het een dwars dijkhuis uit de tweede helft van de 19de eeuw met midden-gang en brede houten dak-erker. In 1989 is het pand gerestaureerd.
3. Deze kaart werd op 28 november 1904 verzonden naar Berkhout.
Particuliere collectie.
Geschiedenis
Dit café was een van de plaatsen in Kolhorn waar de Zuiderzeewerkers in de jaren 20 en begin 30 van de vorige eeuw hun vertier zochten. Dat ging er nogal eens ruig aan toe. De toenmalige dokter Werner, woonde in Barsingerhorn, hij heeft hierover nog een leuk stukje geschreven. “De enige politieman op het dorp (Barsingerhorn) was een geboren en getogen Amsterdammer. Zijn vocabulaire liet daarover geen twijfel bestaan. Een beste man, gezien bij eenieder. Als je hem zag zou je niet willen geloven dat die zo weinig imponerende figuur een zaal met honderd mensen rustig zou kunnen krijgen. Mensen die in de werkverschaffing, ver van huis verdreven, onder de invloed van de ellende en de borrel, hun onderlinge onlustgevoelens in een vechtpartij met gescherpte messen wilden afreageren. Als die veldwachter, staande op een stoel, in het Amsterdams zei: “Mannen, geen flauwekul, ik krijg er maar weer gedonder mee” dan werden de messen in de zakken gestoken. Dat hij gedonder zou krijgen, nee dat moest niet. Maar als de veldwachter uit Kolhorn dienst had, dan hadden mijn vrouw en ik ook dienst die nacht, vanwege de gevolgen der veldslag”.
4. Uithangbord van De Roode Leeuw, in de Tweede Wereldoorlog geschilderd door Anton Pieck.
5. De Roode Leeuw, het oude uithangbord hangt boven de deur.
Voor een kijkje in de recentere historie wandelen we mee met de schrijver van onderstaande tekst.
‘We wagen het om nog een keer over het water te kijken en staan oog in oog met De Roode Leeuw. Het oude uithangbord, geschilderd door Anton Pieck toen hij gedurende de oorlogsjaren als onderduiker in Kolhorn zat, hangt er nog. Het originele bord is in de loop der jaren verdwenen, maar Jan Kooijman heeft bij de restauratie van De Roode Leeuw voor een perfecte replica gezorgd. Ook de oude lantaarns sieren nog de gevel. Deze waren afkomstig van de ZHB, de Zuid Hollandse Bierbrouwerij uit Den Haag. In de volksmond heette dit ZiekenHuis Bier. Het heeft ook jaren op de gevel gestaan: Z.H.B. Bieren.’
6. Toneelvoorstelling ten tijde van kastelein Rempt, in het begin van de 20e eeuw.
Kasteleins
Een opsomming van de kasteleins van de Roode Leeuw.
Vanaf 1900: Kist, Rempt, Siemen Kuiper ongeveer van 1923 tot 1932. Daarna Siemen Buis en Cor Droog vanaf 1938. Helsdingen vanaf 1947, Boender in de jaren 50. Collé vanaf ongeveer 1962/63, daarna Visser en Hagemeijer. Vervolgens werd de Stichting Oud Kolhorn eigenaar. Die heeft het café eind jaren tachtig opnieuw opgebouwd. Postma werd de nieuwe uitbater en vanaf december 1991 Arie Kooij. Het café veranderde in een restaurant met Arie Kooij als kok. Hij overleed op 1 maart 2023. Daarna werd het pand een woonhuis.
7. Benzine tanken bij de pomp voor De Roode Leeuw.
Bij de pomp
Even benzine tanken bij de Shellpomp voor het café biljart De Roode Leeuw (foto hierboven). De auto was vermoedelijk van wagenmaker Jonk van de Strook. De chauffeur was Dirk Pool, met sigaret naast hem Pieter Blom, achterin links Nan Halfweg. De andere persoon is vermoedelijk Arie Pool. Vroeger was hier ook de stopplaats van de postkoets.
Oud Kolhorner J. K. Groet vertelde hierover: ‘Mijn moeder vertelde mij eens dat zij als jong meisje, op 15-jarige leeftijd, omstreeks het jaar 1900, als dienster werkzaam was in Café Logement De Roode Leeuw. Rond het middaguur moest zij vanwege het arriveren van de postkoets uit Schagen bij de schoolbrug op de dijk gaan staan. Ze moest dan goed luisteren naar het sein van de berijder van de koets. Zodra de postkoets de turfschuren op de zeedijk was genaderd, werd er door de koetsier op de hoorn geblazen. De jonge dienster moest het aantal malen dat er werd getoeterd dan goed tellen. Er was namelijk een afspraak tussen de koetsiers en de kastelein. Werd er bijvoorbeeld 5x getoeterd, dan waren er 5 gasten in de koets, en 2 man op de bok, dus moest er voor 7 personen soep aanwezig zijn. Dan holde de dienster naar het café en werd er indien nodig water bij de soep gedaan want er moest natuurlijk wel genoeg te eten zijn.’
Met dank aan Harry Kooij. Hij schreef over De Roode Leeuw in het boek Mooi Kolhorn (een uitgave van uitgeverij Pirola, 2008) en baseerde zijn tekst op informatie van Puck de Groote, inwoner en kenner van Kolhorn.
8. Hier is goed te zien hoe hoog het café op de dijk staat. Vooraan het terras en opzij de trap naar beneden. Foto Dick Ham, stichting Projector.
