Morsch, Piet (1915-1972)

 

Honderden West-Friese kinderen heeft hij muziekles gegeven. Duizenden muzikanten en luisteraars heeft hij laten genieten van muziek. Piet Morsch, een bruisend en sociaal bewogen mens, was gezegend met een enorme dosis muzikaal talent.

 

Hij leerde diverse instrumenten bespelen en werd, hoewel hij geen conservatoriumdiploma had, muziekdocent op diverse scholen in West-Friesland, waar hij de Gehrels Methode introduceerde. Met dit zogenoemde handzingen konden kinderen gemakkelijk leren zingen zonder noten te hoeven lezen.

 

 

Piet Morsch werd op 5 januari 1915 geboren in Hoorn in een rooms-katholiek gezin. Als jongenssopraan in de Franciscus en Cyriacuskerk maakte hij al vroeg kennis met muziek. Na de lagere school vond hij werk als leerling behanger en stoffeerder bij Vroom en Dreesmann in Hoorn.

 

In zijn vrije tijd ontpopte hij zich tot een voortreffelijk klarinettist en trad toe tot de harmonie Apollo waar hij al snel solist werd. Samen met zijn broer Jan speelde hij in het orkest Voor ons Pleizier (VOP), de voorloper van orkest Sinfonia.

 

 

Op 9 juli 1942 trouwde hij met Corrie Visje voor de wet. Er kwamen drie kinderen, Tiny, Annemarie en Co. Nog werkzaam als behanger en stoffeerder nam hij directieles bij J. Richard Heuckeroth. Van diens vrouw kreeg hij vioolles, ook volgde hij pianoles. ,,Dat alles met maar één doel voor ogen: hij moest en zou de muziek in’’, vertelt Piet’s dochter Tiny Warnaar-Morsch, woonachtig in Medemblik.

 

In 1946 nam hij die stap. Net na de bevrijding, overal feest, speelde hij balmuziek in allerlei orkesten. In 1946 werd hij dirigent van fanfare Irene in Grootebroek. Met dit korps bereikte hij een hoog muzikaal niveau, dat lukte ook met muziekkorps Sint Caecilia in Lutjebroek.

 

Verder dirigeerde hij het korps Amicitia in Venhuizen, het jongenskoor van de Franciscus en Cyriacuskerk in Hoorn, het RK kerkkoor van Lutjebroek en de operettevereniging van Avenhorn. Na jaren zelf bij Sinfonia te hebben gespeeld, werd hij van 1949 tot 1967 dirigent van dit Hoornse orkest. Hij nodigde diverse landelijk bekende solisten uit, onder wie Elly Ameling. ,,Hij was geen avond thuis’’, zegt Tiny.

 

 

Piet was in meer geïnteresseerd dan muziek alleen. Als jongeman was hij keeper bij de Hoornse voetbalclub Always Forward. ,,Hij was er goed in, hij had kolenschoppen van handen’’, vertelt zijn dochter. Hij nam zijn dochter Tiny mee naar voetbalwedstrijden in Volendam en Alkmaar, naar de paardenkoersen in Hilversum en naar balletuitvoeringen in Carré met Margot Fonteyn en Rudolf Nurejev. Tiny: ,,Geweldig vond ik dat.’’

 

Overdag gaf hij leerlingen pianoles en les in diverse blaasinstrumenten, eerst in hun huis op de Veemarkt in Hoorn, later in een grotere woning op Achter de Vest. ’s Middags om vier uur ging hij naar de muziekschool.

 

In 1953 won hij als dirigent van het Hoornse koor en orkest Sappho een internationaal muziekconcours in Amersfoort. De prijs was een door prinses Wilhelmina geschonken reproductie van een van haar werken. ,,Het is nog in de familie.’’

 

Morsch start bij Sinfonia in 1958 een jeugdorkest dat tot 1965 onder zijn directie zal blijven spelen. Hij maakt muziekstukken geschikt voor jeugdige musici.

 

De beminnelijke West-Fries die ook uitstekend met kinderen kon opschieten, werd vanaf 1952 docent algemene muzikale vorming aan de Volksmuziekschool in Hoorn, evenals aan de muziekscholen in Grootebroek en Wervershoof, die op zijn initiatief werd gesticht. Vanaf 1965 was hij muziekleraar aan de openbare basisscholen in Hoorn en aan de Leao.

 

 

Met de Gehrels Methode leerde hij ontelbaar veel kinderen muziekmaken. Tiny: ,,Ik heb als leerling van 7 op de muziekschool bij mijn vader het handzingen geleerd. Een hand als een vuist is do, hand open is re, een zwevende hand is mi, enzovoort. Zo kon je met twee handen een groepje kinderen tweestemmig laten zingen. Hij liet dat zijn leerlingen ook doen. Ik vond dat toen heel spannend’’, zegt de Medemblikse, die later in de voetsporen van haar vader is getreden en zelf ook dirigent werd.

 

Tussendoor speelde Piet Morsch Sint Nicolaas. ,,Hij kreeg een schitterend pak van kostuumverhuurder Johan Ridderikhoff. Ze trokken veel met elkaar op. Na de bevrijding hadden ze samen aan de stadsrevue gewerkt. Ze werkten ook samen bij de operettevereniging in Avenhorn waar Ridderikhoff de regie deed.’’ Ook speelde Morsch toneel bij Kunst naar Kracht.

 

In 1966 verhuisde het gezin naar Wognum, waar Piet al enige tijd voor fanfare Ons Genoegen stond. De Wognummer Operettevereniging volgde al gauw.

 

 

In 1968, 1969 en 1972 was hij een zeer enthousiaste prins carnaval bij de Krotenkokers in Wognum. ,,Hij heeft de naam bedacht’’, zegt Tiny. ,,Prins Modjo de eerste was een hele echte, waardige prins’’, meldt het jubileumboekje ter gelegenheid van de 33-ste verjaardag van de carnavalsclub.

 

 

Als hij geen prins was ging hij verkleed, bijvoorbeeld als Japie King Corn met een brood onder zijn arm. Tiny: ,,Hij was een gangmaker. Hij was altijd met mensen in de weer.’’

 

In het najaar van 1972 werd hij ziek, hij overleed op 16 november op 57-jarige leeftijd. Onder zijn leiding werd in Wognum de operette Die Csárdásfürstin ingestudeerd, maar hij heeft de uitvoeringen niet mogen meemaken.

 

‘75 jaar Sinfonia in West-Friesland’ door Ypie de Boer (2004)
‘Het Wassenaar van het Noorden’ door Pieter Roemer (2014)
‘33 jaar Carnavalsvereniging De Krotenkokers’ (2000)
Noordhollands Dagblad (1972)
Dagblad voor West-Friesland (1972)
(zie ook de biografie van Jan Morsch op deze website)

 

Tekst samengesteld door: Annette Snaas, te Hoorn (2025)